Ψύλλος... είναι ο τίτλος μιας χειρόγραφης εφημεριδούλας που συντάσσει και εκδίδει ένας δωδεκάχρονος μαθητής, σ’ ένα απομονωμένο χωριό της ορεινής Ολυμπίας, ο Ηλίας Συλαϊδης. ...είναι ο ίδιος ο μικρός Ηλίας, γιατί είναι ταυτισμένος με την εφημερίδα του. Κανείς πια δεν τον φωνάζει με τ’ όνομά του, αλλά τον αποκαλούν «Ψύλλο». ... «είναι ένα όνειρο, τα ταξίδια που θέλω να κάνω, το σπάσιμο των συνόρων του μικρού χωριού μου, είναι τα φτερά που με βοηθούν να πετάξω μακριά» γράφει σε κάποιο φύλλο της εφημερίδας του. ...είναι επίσης μια απόπειρα για ονειροπόληση, αισιοδοξία κι ελπίδα – το τσίμπημα στην κοιμισμένη ευαισθησία μας. ...είναι πάνω απ’ όλα η ομορφιά των αθώων παιδικών ματιών.

Στη Φλουπιληληλή, τη γκρίζα Πολιτεία του Πλανήτη Ροδαλφίνη, τα πάντα φαίνονται λες κι έχουν βυθιστεί στο μισοσκόταδο. Πού πήγαν τα χρώματα; Γιατί κανείς δε μιλάει για αυτά; Χάρη στην περιέργειά του, και τη μανία του να κάνει ερωτήσεις, ο Φώτης ταξιδεύει στη Γη καβάλα σε ένα βιαστικό Κομήτη. Εκεί γνωρίζει τα χρώματα: μια πορτοκαλιά κάμπια, ένα καφετί κούτσουρο και μια γριούλα που έπαιρνε το μπάνιο της σε μια στέρνα έχουν πολλά να του πουν! Κυρίως όμως, στη Γη ο Φώτης θα γνωρίσει τη Ροδούλα, ένα κοριτσάκι με μαλλιά σαν φράουλα, που όλο φταρνίζεται και κοκκινίζει. Μαζί, Φώτης και Ροδούλα θα σκαρφαλώσουν στην άλλη άκρη του Ουράνιου Τόξου. Θα καταφέρουν όμως να φτάσουν μέχρι το Κάστρο του Κλέφτη των Χρωμάτων ελευθερώσουν τα χρώματα για να ξαναγίνει η Φλουπιληληλή μια Πολιτεία χρωματιστή;