Παραμύθια θα σου πω, από τόπο μακρινό! Δεν υπάρχει τόπος στη γη δίχως παραμύθια. Ο κάθε λαός, ανάλογα με την εποχή, κλοτσώντας την ανέμη του, της ζωής του την κόκκινη κλωστή τυλίγει και ξετυλίγει και την κάνει παραμύθι. Μ’ αυτό ξορκίζει το κακό, μ’ αυτό γλεντά και χαίρεται, μ’ αυτό κι ελπίζει. Στην Κίνα, ο άπληστος Λανγκ, αφού ξεγελάσει τον αδερφό του, θα ανεβεί στο βουνό του ήλιου για να μαζέψει χρυσάφι και μαργαριτάρια… Τι τον περιμένει, άραγε; Ενας κακός κι εγωιστής άρχοντας τα βάζει με πέντε αδέρφια άκακα κι αγαπημένα… Ποιος θα νικήσει; Ο Τσιαν Σιν, ορφανός και απένταρος, με την εξυπνάδα, την αγάπη και την καλή του καρδιά θα τολμήσει το ακατόρθωτο… Θα τα καταφέρει; Από το λάθος ενός σκοπευτή θα κινδυνέψει ο ήλιος… Λέτε να χαθεί;

Όταν έχεις φτερά είσαι πουλί. Μπορείς όμως να πετάξεις? Όχι αν είσαι κότα!... Αν όμως είσαι ένα κοτόπουλο με ανησυχίες? Αν δε θέλεις να δεχτείς τη μοίρα σου, τότε τι κάνεις? Η Κίκο, είναι μια μικρή κοτούλα που πιστεύει ότι μπορεί να πετάξει. Ξεκινά λοιπόν μαθήματα...πτήσης, αλλά και έναν αγώνα ενάντια στο κατεστημένο του κοτετσιού. Τα βάζει με όλους όσους πιστεύουν πως τίποτα στον κόσμο δεν αλλάζει και όλα πρέπει να μένουν πάντα όπως τα βρίσκουμε.

Όταν η Εύα, νεαρή παιδοψυχολόγος, προσλαµβάνεται στην πρώτη της δουλειά, το µόνο που θέλει είναι να εφαρµόσει όλα όσα έµαθε κερδίζοντας τόσα ΑΡΙΣΤΑ στο πανεπιστήµιο. Η τρυφερή όµως σχέση που αναπτύσσεται ανάµεσα σε κείνη και σ’ ένα απ’ τα «παιδιά της σιωπής», που στις «ΓΑΛΑΖΙΕΣ ΠΕΤΑΛΟΥ?ΕΣ» θεωρείται «δεδοµένη» περίπτωση, την οδηγεί σε δρόµους άλλους. Η σύγκρουση µε τον διευθυντή του ιδρύµατος, ίνδαλµα και πλατωνικό έρωτα των φοιτητικών της χρόνων, µα και µε τον ίδιο της τον εαυτό είναι αναπόφευκτη, καθώς ολότελα αντιεπαγγελµατικά και αντιδεοντολογικά, µε µόνο συµπαραστάτη το αγόρι της, τον Θεόφιλο, ρίχνεται σ’ έναν αγώνα ν’ ανατρέψει αλήθειες και δεδοµένα επιστηµονικά γι’ αυτό το παιδί, ψηλαφώντας και βρίσκοντας την ελπίδα µε το πείσµα της νιότης και τα µάτια της ψυχής της µονάχα.